Алданазар бидің естіртуі

00f22e918d49e12b1228d39433122134_big

Мырзабай ахунның Бұхарада медресесінде оқып жатқан баласы мезгілсіз дүние салыпты. Баласының қазасын естіру үшін Қайқы батыр, Алданазар би және Қалжан ахун үшеуі жолға шығады. Жолай үшеуі «Қазаны қайсымыз естірткеніміз жөн» деп кеңеседі. Алдымен Қалжан ахунға қолқа салып:

— Сіздің ахун деген атыңыз бар. Әйгілі Көкілташта оқыдыңыз. Дін жоралғысын айтып, қазаны сіз естіртіңіз жөн шығар, — дейді. Қалжан ахун:

— «Жүйрікті жүйрік көргенде аяғы тыпырлайды» деген, бұл жолы менің ретім емес. Діннің шартына салып көңіл айтсам, Мырзекеңнің көңілін қарып түскендей болармын. Онан да Қайқы айтсын, — дейді. Қайқы батыр:

— Мені қаптаған қалың жауға жұмса, бірақ естіртуді атай көрме. Батырлығым ұстап, бетке айтып, Мырзекеңнің жұлынын жұлып түскендей болармын. Онан да биекең естірсін, — дейді. Үшеуі де осыған келіседі. Қазаны Алданазар би жеткізетін болады.

Мырзабай ахун бұларды құшақ жая қарсы алып, дастарқан жаяды. Сөздің реті келген тұста Алданазар би:

— Мырзеке бір сұрағым бар еді. Осы шүкірлік кімнен қалған? — деп сұрайды.

— Ой, оның несін айтасың. Баяғыда Дәуіт пайғамбар отыз ұлын ертіп мешітке келеді. Қараса жамағат жиналып болмаған екен. Оларды күтпей-ақ, намазды бастап кеп жібереді. Намаз үстінде оң жағынан қарап: «Асслаумалейкум Рахматулла» десе, көзі оң жағында отырған он бес ұлына түсіпті. «Ассалаумалейкум Рахматулла» деп сол жағына қарағанда, көзі сол жағында отырған он бес ұлына түсіпті. Ішінен «алпамсадай отыз ұлым бар. Өзім де бір жамағат болып қалыппын ғой» деп марқаяды. Дұғасын жасап, бетін сипап орнынан тұрса, отыз ұлы сәждеден бас көтермей жатады. Жандарына барса бәрі де өліп кетіпті. Сол кезде Дәуіт пайғамбар «неге шүкірлік етпедім екен» деп өкінген екен. Осы өмірінің соңына дейін сабақ болып, үнемі шүкірлік етіп жүріпті. Кейін Ұлық Алла пейіліне Сүлеймендей ұл берді» — деп Мырзабай ахун Дәуіттің қиссасын айтып береді.

Алданазар би:

— Е, Дәуіт те отыз ұлдың қазасына қайыспаған ер екен, бізге қалдырған жол екен, — деп бір тоқтапты. Сосын әңгімесін жалғастырып:

— Ал, сабырлық кімнен қалған? — дейді. Мырзабай ахун:

— Ол Аюп пайғамбардан қалған. Алланың ауыр сынағын арқалап, ол да бізге өрнек қалдырған. Денесін қырық жыл құрт жейді. Сау-тамтығы қалмайды. Ел-жұрты «жұқпалы ауру» деп безіп, айдалаға апарып тастайды. Мал-мүлкі бір жұттан кетеді. Ішуге тамақ, тұруға дәрмен таппай әбден қиналады. Бірақ сонда да Құдайдан үмітін үзбепті, сабырын сындырмапты. Үстінен бір құрт жерге түссе: «Алла сенің несібеңді менің денемнен бұйыртқан шығар» деп құртты қайта орнына салып қояды екен. Мейірімді Алла оның сабырлығын риза болып, жерден бұлақ шығарды. Сол бұлаққа шомылғанда отыздағы жігіттей саламат күйге оранды. Дүниесі де, ел-жұрты да жанына қайта жиналды. «Сабырлық Аюптан қалды деген сөздің» қиссасы осы, — деді. Алданазар би:

 — Е, сабырын сындырмаған құлға Алланың берері мол десеңізші, — деп тағы бір тоқтайды. Сосын сөзді әрі жалғап:

— Ілім-білімнің жолында жүріп дүниеден қайтқан ғалымның барар жайы қандай? — дейді. Мырзабай ахун, ойында ештеңе жоқ, әңгімесін бұрынғысынша жалғастырып:

— Ілім-білім Ыдырыс пайғамбардан қалған дария. Ол ілімінің арқасында төртінші қаттан орын, жұмақтан жай алды. Ілімге ғалымның өзі емес, ниеті бұрын жетеді деген. Ғалым мезгілсін қаза тапса да, мұраты орындалады. Баяғыда бір құмырсқа Меккеге жол тартыпты. Оны көрген боққоңыз: «Бейшара, кішкентай сирағыңмен Меккеге қашан жетер екенсің» деп мысқылдапты. Сонда құмырсқа: «сирағым кіші болғанымен ниетім үлкен. Мен жетпесем де ниетім жетеді. Сен сияқты боқ қуғаннан гөрі, Құдайдың ілімін қуғаным әлдеқайда жақсы» деген екен. Сол сияқты Құдайдың ілімін іздеген жанның жайы Ыдырыс пайғамбардың жанында, — депті. Сонда Алданазар би:

— Е, жарықтық, сіздің ұл да сол Ыдырыстың сұхбатында, жәннаттың бақшасында отыр екен ғой, — дейді.

Үміт күткен ұлының дүниеден жастай кетуі әке үшін орны толмас қаза. Мырзабай ахун ұлының қайтқанын бірден түсінеді. Суық хабар маңдайынан аққан суық терге араласып кеткендей әсер етеді. Үнсіз отырып қалады. Сол кезде Алданазар жақындап келіп, жауырын қапсыра құшақтап:

— Мырзеке, болған іске Аюптай сабырлы болыңыз. Дәуіттей шүкір етіп, бекем болыңыз. Мейірімді Алла Аюпты жалғыз қалдырмады. Дәуітке Сүлеймендей ұл берді. Құдай бергенін алса да, енді берерін алмасын деп тілейік», — деп көңіл айтқан екен.

Пікір

  • Сабырлықпен күтудемін Хақтағаладан иманды,ибалы, құл өзіме ұл сұраймын. Ей Алла ниетімді қабыл қыла гөр

    Бота 11.02.2016 11:09 Ответить
  • Ей Алла! Ботаға ұл сыйлаңыз! Ауминь!

    Жанат 11.02.2016 12:43 Ответить
  • Я Алла тілегеннің тілеуін бергейсің, Ботаның жоғын бергейсің, берсең баянды еткейсің!

    Мұхит 11.02.2016 20:42 Ответить
  • тілегіңіз қабыл болсын, Бота!

    Гүлмира 11.02.2016 21:25 Ответить
  • Алла дұғаңызды қабыл қылғай!

    Серік Ұзақбайұлы 12.02.2016 00:33 Ответить
  • əумин алла кабыл еткей тілегіңізді

    Абат Саулебаев 08.03.2016 00:18 Ответить
  • керемет даналықтарында шек жоқ

    тлектес 25.11.2016 11:05 Ответить

Добавить комментарий для Гүлмира Отменить ответ

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Меню Меню